Jak znaleźć najlepszy kredyt gotówkowy? By móc cieszyć się z posiadania korzystnego kredytu gotówkowego dla siebie, trzeba poświęcić pewną ilość czasu na to, aby wyszukać go wśród aktualnych ofert – nie trzeba jednak na ten cel przeznaczać go aż tyle, a na pewno nie tyle, ile w przypadku, gdy nie mieliśmy tak szybkiego dostępu do Internetu. Przydatny w takiej sytuacji będzie specjalny kalkulator, typu kalkulator kredytu gotówkowego dzięki któremu będzie można w kilka chwil otrzymać dla siebie odpowiedzi, jaki bank ma teraz najkorzystniejszą ofertę czy też promocję. Jak znaleźć tego rodzaju narzędzie? Wystarczy wejść na serwis internetowy, który oferuje rozwiązania takie jak kredyt gotówkowy kalkulator, a następnie zgodnie z instrukcją wprowadzić informacje dotyczące pożądanego kredytu. Kalkulator wyświetli nam listę linków, pod którymi będzie można zobaczyć, ile będą kosztowały nas kredyty w poszczególnych firmach. To naprawdę świetne rozwiązanie, a za korzystanie z kalkulatorów nie trzeba przy tym płacić, a także są one proste w obsłudze, więc na pewno będą one dobrym wyborem nie tylko, gdy poszukujemy dla siebie dobrego kredytu gotówkowego, ale również innych rodzajów kredytów.
Oferta kredytów gotówkowych
Film – Honor samuraja
Magobei Wakizaka jest członkiem podupadającego rodu Sabai – podatki nałożone przez szoguna i niekorzystna sytuacja ekonomiczna sprawiają, że namiestnik Tatewaki (będący szwagrem i przyjacielem Magobeia) decyduje się na kradzież złota szoguna, które z rozbitych statków wydobyli rybacy. Napad na rybaków kończy się wymordowaniem wszystkich mieszkańców wioski, aby nie mogli donieść szogunowi o dokonanej przez ród Sabai kradzieży. Magobei jest oburzony postępkiem szwagra i na znak protestu występuje z rodu – jednak dochowuje tajemnicy i nie wydaje szwagra i pobratymców, jednocześnie wymuszając na Tatewakim obietnicę, że nigdy więcej nic podobnego się nie wydarzy.
Trzy lata później Tatewaki łamie daną obietnicę i planuje zwabienie statku ze złotem na skały i kradzież ładunku. Wieści o tym dochodzą pewnego samotnego samuraja, który właśnie zamierza sprzedać swoją katanę.
Kalkulator finansowy
Kredyt hipoteczny to długoterminowe zobowiązanie bankowe udzielane na budowę lub kupno nieruchomości typu lokal mieszkalny, działka, dom. W sytuacji tego kredytu mówimy o znacznych kwotach, średnio kilkaset tys. zł dlatego banki wymagają zabezpieczenia w postaci hipoteki. W niezbędnych obliczeniach przydatny jest internetowy Kredyt hipoteczny kalkulator. Banki stawiają także dodatkowe warunki przy kredytowaniu nieruchomości – głównie zdolność kredytowa, komplet dokumentów dotyczących danego celu kredytu hipotecznego, czasami wkład własny kredytobiorcy itp.
Kalkulator kredytowy jest przydatny dla wszystkich pragnących wziąć kredyt, ponieważ pozwala błyskawicznie wyliczyć kilka kluczowych danych.
Wiele serwisów internetowych udostępnia bezpłatny kalkulator kredytowy. Obsługa tego narzędzia jest łatwa i nie powinna sprawiać kłopotu. Przyszły kredytobiorca, mający zamiar uzyskać kredyt, powinien w pierwszej kolejności obliczyć ratę poprzez kalkulator.
Kalkulator daje szansę na obliczenie prawdopodobnej raty kredytu. Nie jest ważne, jakiego rodzaju kredyt chcemy uzyskać – hipoteczny czy samochodowy, kalkulatory dostosowane są do każdego kredytu. Wystarczy wpisać daną kwotę kredytu, termin spłaty rat i możliwe oprocentowanie, aby zobaczyć kwotę raty.
Shintō
Shintō (神道, dosł. bogów droga) – tradycyjna religia Japonii powstała w oparciu o japońską mitologię, charakteryzująca się politeizmem i różnorodnością przejawów i kultów. Centralnym dla shintō pojęciem jest kami – bóstwo.
Zanim powstały niebo i ziemia w pramaterii rządziła trójca bóstw: Amenominakanushi, Takamimusubi i Kamimusubi. Potem zrodziło się siedem par bóstw, ostatnia z nich: Izanami i Izanagi dali życie panteonowi japońskich bóstw i stworzyli świat (wyspy japońskie). Zawiłe dzieje mitologiczne kończą się zstąpieniem na ziemię wnuka bogini Amaterasu i objęcie nad nią panowania. Kamuyamatoiwarehiko po latach marszu dotarł do centralnej Japonii i w miejscowości Kashihara 11 dnia 2 miesiąca 660 roku p.n.e. obejmuje godność cesarza Jinmu. Według mitologii obecnie panujący cesarz Akihito jest 125 potomkiem bóstw w prostej linii.
Po Restauracji Meiji, gdy przywrócono władzę cesarzowi, shintoizm stał się podstawą agresywnej i skrajnie nacjonalistycznej postawy władz japońskich. W połączeniu z dominacją armii w życiu politycznym oraz hegemonią potężnych konglomeratów zaibatsu w gospodarce, shintoizm był jednym z filarów japońskiego militaryzmu, aż do klęski Japonii w II wojnie światowej. Po kapitulacji Cesarz Showa (Hirohito) publicznie wyrzekł się wszelkich atrybutów boskości.
Spotykana czasem ukuta przez analogię do nazw innych religii nazwa shintoizm jest etymologicznie niefortunna.Część Shin (神) oznacza boga lub bogów, natomiast tō (道) i jego odpowiedniki w innych językach Azji Wschodniej oznacza sposób postępowania, filozofię lub religię. Dokładnie tą samą funkcję co tō (道) pełni wywodzący się z łaciny -izm. Łączenie obu w jednej nazwie skutkuje „masłem maślanym” i jest bezcelowe.
Ideologia Samurajów – Bushido
Słowo „bushido” pochodzi od dwóch wyrazów: „bushi” – znaczące ‘wojownik’, oraz „do” – znaczące ‘droga’. Słowo bushido znaczy zatem „droga wojownika”, a może być interpretowane jako „etyka samuraja” . Bushido było rodzajem niepisanego kodeksu wszystkich japońskich wojowników. Do zasad należało między innymi: bezgraniczna lojalność wobec swojego pana , odwaga w boju, pogarda dla śmierci , szacunek dla przeciwnika, hart ducha. Lojalność była najważniejszą zasadą – jeśli samuraj zhańbił swój honor, a co gorsza honor swojego pana, musiał popełnić seppuku, rytualne samobójstwo. Nie znaczyło to jednak że samuraj musiał bezwzględnie akceptować wszystkie rozkazy swojego pana. Jeśli jego pan nakazywał wykonać mu zadanie, sprzeczne z innymi zasadami bushido, samuraj miał obowiązek próbować nakłonić swojego pana do zaniechania tegoż rozkazu. Jeśli zaś jego pan nie zmienił zdania – samuraj popełniał samobójstwo, aby uniknąć splamienia honoru.
Zasady bushido mają swoje korzenie w buddyzmie, szczególnie wpływ miała sekta zen, starodawnej japońskiej religii- shinto, oraz w konfucjanizmie. Buddyzm odcisnął się na kodeksie samurajów poprzez wywodzącą się z zen ideę surowej samokontroli – samokontrolę uznawano za jedną z najważniejszych cnót japońskich wojowników – doskonałym przypadkiem samokontroli jest akt seppuku. Samuraje umieli opanować się na tyle aby samemu zadać sobie śmiertelne rany. Shintoizm, politeistyczna religia głęboko zakorzeniona w historii i mitologii kraju, również naturalnie odcisnęła swoje piętno na zasadach bushido. To właśnie stąd wywiodło się umiłowanie przyrody, przodków oraz bezgraniczna miłość do kraju i do władcy. .
Samuraje w sztuce
Tematyka samurajów została poruszana wiele razy w literaturze oraz w różnego rodzajów filmach. Autorzy mieli różne powody pisania książek o tych świetnych wojownikach. Jedni chcieli wprowadzić do swoich dzieł trochę prawdziwej, ciekawej historii, która gwarantowała interesująca fabułę.
Reżyserowie często wykorzystują samurajów jako złe, negatywne postaci, które chcą przeszkodzić głównym bohaterom osiągnąć wyznaczony cel. Inni traktowali samurajów jako rodzaj wojsk w swoich wojennych filmach. Rodzaj tych wojowników najbardziej popularny jest oczywiście w filmach produkcji japońskich. Jest to kino walki i można znaleźć wielu ciekawych, walecznych bohaterów, z których niektórzy są właśnie samurajami.
Najbardziej znanym filmem w ostatnim czasie na temat samurajów jest „Ostatni Samuraj” Edwarda Zwicka. Amerykańska produkcja przedstawiająca życie samurajów, ich tradycje, przyzwyczajenia, sposoby walki. Tematykę samurajów możemy spotkać również w różnego rodzaju grach komputerowych, które najczęściej przedstawiają losy tytułowego „Zena”.
Hełmy
Hełm (kabuto) stanowił istotną część uzbrojenia samurajów. Sztuka wytwarzania hełmów ma swoje początki w okresie Heian. Wtedy też powstały pierwsze japońskie szyszaki, stanowiące uzupełnienie używanej wówczas zbroi o-yoroi. Hełmy te określano mianem hoshi-kabuto. Były one zbudowane z odpowiednio ukształtowanych fragmentów blachy połączonych nitami, rozchodzących się promieniście wokół otworu w centralnej części kopuły hełmu. Początkowo hełm składał się z zaledwie ośmiu kawałków blachy, jednak z czasem ich liczba wzrastała dochodząc niekiedy nawet do 120. Były to jednak wyjątkowo kosztowne hełmy, na które mogli sobie pozwolić tylko najzamożniejsi. Zazwyczaj hełm wykonywano z 16 lub 36 kawałków blachy. Ogromna liczba nitów wykorzystywanych do produkcji hoshi-kabuto sprawiła, że niekiedy nazywano je „hełmami gwiaździstymi”. W okresie od drugiej połowy XIV wieku do końca wieku XVI nastąpił największy rozwój techniki wytwarzania hełmów. Pojawił się wówczas nowy rodzaj hełmu zwany suji-kabuto. Jego konstrukcja przypominała nieco wcześniejszy hoshi-kabuto. Różnica polegała na usunięciu wystających główek nitów oraz nieco innym ułożeniu blach, przez co dzwon hełmu stawał się głębszy. Suji-kabuto zapewniał dzięki temu lepszą ochronę głowy niż hoshi-kabuto.
Ashigaru nosili zazwyczaj stożkowe hełmy zwane jingasa. Wykonywano je ze stalowej blachy lub ze skóry. Swym kształtem hełm jingasa przypominał kapelusz z wyjątkowo dużym rondem oraz płaskim denkiem. Około roku 1550 pojawiły się proste hełmy zbudowane z zaledwie trzech płyt (zu-nari kabuto). Okazały się niezwykle skuteczne w konfrontacji z bronią palną. Dlatego też szybko zyskały dużą popularność i zaczęto w nie wyposażać całe armie. Hełmy tego typu nosili nawet najwyżsi rangą samuraje. Były one jednak bogato zdobione, przez co wyraźnie różniły się od hełmów niższych rangą wojowników. Wraz z pojawieniem się w Japonii Europejczyków powstawały nowe formy hełmów. Nosiły one ogólną nazwę namban-kabuto. Swym kształtem przypominały często hełmy europejskie z końca XVI wieku. Początkowo kopuła hełmu (hachi) miała okrągły kształt i była wyjątkowo ciężka. Do tylnej części hełmu przymocowywano od trzech do siedmiu ruchomych płyt pokrytych laką, stanowiących chroniący szyję nakarczek (shikoro). Kawałki blachy tworzące nakarczek łączono za pomocą jedwabnych taśm. Niekiedy shikoro wykonywano w całości ze skórzanych łusek. Często uważany jest on jednocześnie za element zbroi, ponieważ z powodu swych dużych rozmiarów zapewniał ochronę zarówno karku jak i szyi oraz części barków. Ciężar osłony karku powodował, że hełm często odchylał się do tyłu, dlatego też samuraje nasuwali go głęboko na czoło. Wierzchnia z płyt tworzących shikoro była wygięta w formie klap (fukikaeshi) po obu stronach hełmu, co miało za zadanie osłabiać ciosy przeciwnika. Z reguły do fukikaeshi przyczepiano rodowe znaki samurajów. Do przedniej części hełmu mocowano nitami daszek chroniący czoło (mahisashi) oraz półkoliste ostrza (kuwagata), przeznaczone do osłabiania ciosów skierowanych na głowę. Ponadto między kuwagata umieszczano ozdoby lub metalowe zwierciadła.
W centralnej części kopuły hełmu znajdował się charakterystyczny otwór (tehen). Na temat jego przeznaczenia istnieje co najmniej kilka teorii. W odległych czasach przez otwór ten wojownicy przeciągali związane w pęk włosy, które nie mieściły się pod hełmem. Później tehen pełnił głównie funkcje wentylacyjne. Powszechnie wierzono jednak, iż dzięki niemu samuraj może usłyszeć głos boga wojny, Hachimana. Wokół otworu znajdowały się cztery metalowe płytki (shitento) do których mocowano często postaci zwierząt lub fragmenty barwionego jedwabiu. Ozdoby tego typu nazywano kashira date. Samuraje umieszczali na swoich hełmach jeszcze wiele innych elementów zdobniczych. Ozdoby osiągały imponujące rozmiary zwłaszcza w okresie Sengoku. Charakterystycznym elementem samurajskiego hełmu jest maska wojenna (mempo). Początkowo wojownicy chronili swoją twarz tylko za pomocą metalowych opasek zakładanych na twarz oraz skronie. W XV wieku pojawiły się półmaski osłaniające podbródek, policzki i nos (hoate). Oprócz nich stosowano również maski chroniące wyłącznie podbródek i policzki (sarubo) lub nawet sam podbródek (tsubamegata). Maski wykonywano zazwyczaj ze stalowej blachy. Często charakteryzowały się wyjątkowo ekspresyjnym wyglądem, co miało odstraszać przeciwników. Maski mocowano za pomocą taśm oraz specjalnych haczyków do hełmu lub nakarczka. Przed założeniem hełmu wojownicy wkładali specjalne, miękkie czapki, których zadaniem było zmniejszenie ucisku na głowę. Ponadto obwiązywali głowę przepaską (hachimaki), stanowiącą symbol gotowości przejścia od życia do świętości. W późniejszym okresie zaczęto stosować wykonany z bawełny sznur shinobi, mocowany wzdłuż krawędzi hełmu. Sznur wykorzystywano ponadto do mocowania hełmu, związując go pod brodą.
Miecze samurajskie
W kulturze samurajskiej miecz przedstawiał dla każdego wojownika szczególną wartość. Niebywały szacunek, jakim otaczano tą wyjątkową broń miał związek z wierzeniami pierwszych Japończyków. Według starożytnej legendy, bogini mórz Amaterasu posłała na ziemię swojego wnuka Ninigi, aby ten objął rządy nad Japonią. Ofiarowała mu wówczas Ame no murakomo no tsurugi, „Miecz Okryty Obłokami”. W dawnej Japonii miecz był przedmiotem kultu. Stanowił również wyznacznik pozycji społecznej. Początkowo mieczy używali wojownicy należący do różnych warstw społecznych. Z czasem jednak posiadanie i publiczne noszenie mieczy zostało zastrzeżone dla samurajów. Pierwsze japońskie miecze, zwane tsurugi lub ken, charakteryzowały się prostym kształtem ostrza. Około VII wieku powstała nowa forma miecza, posiadająca lekko wygięty grzbiet klingi. Miecze tego typu otrzymały nazwę nihonto, „miecz japoński”. Forma ta zachowała się w niemal niezmienionym kształcie do czasów współczesnych. Samuraje nosili na co dzień dwa miecze: dłuższy, mierzący około 100 cm, o nazwie katana oraz krótszy, o długości około 60 cm, zwany wakizashi. Obydwa miecze, z powodu swej nierozłączności określano mianem daisho. Noszono je zatknięte za pas, ostrzem skierowane w górę, co umożliwiało ich natychmiastowe dobycie oraz zadanie ciosu. W warunkach bojowych samuraje również posługiwali się dwoma mieczami. Dłuższym, o nazwie tachi, zawieszanym na lewym boku ostrzem w dół oraz krótszym, zwanym tanto, zatykanym za pas. Miecz stanowił nieodzowną część ubioru podczas świąt dworskich i religijnych. Stając przed obliczem cesarza samuraj nie mógł jednak mieć przy sobie miecza. Także w obecności urzędnika wyższej rangi wojownik musiał wymienić dwa noszone zwykle miecze na jeden, o pośredniej długości, zwany chisakatana.
Sztuka wyrobu mieczy samurajskich była niezwykle złożonym procesem. Współcześnie znana jest w stosunkowo niewielkim stopniu. Wynika to z faktu, iż w dawnych czasach sposób wytwarzania broni otoczony był tajemnicą. Ogromny wpływ na końcowy efekt pracy mieczników miało ich wyczucie, właściwości użytych materiałów oraz warunki, w jakich powstawała broń. Dlatego też niemożliwe jest znalezienie dwóch identycznych mieczy. Klinga japońskiego miecza była wytwarzana z kilku rodzajów stali. Podstawowy materiał stanowiła stal o niskiej zawartości węgla. Krawędź tnącą ostrza wykonywano natomiast ze znacznie twardszej stali o podwyższonej zawartości węgla. Technologia ta wydaje się stosunkowo prosta, jednak nie zastosowano jej nigdzie, poza Japonią. Dzięki wykorzystaniu różnych rodzajów stali możliwe było uzyskanie miecza o ogromnej wytrzymałości, a jednocześnie sprężystości. W trakcie procesu wytwarzania miecza niezwykle istotne znaczenie miało hartowanie ostrza. Klingę oblepiano wówczas specjalną masą, przygotowaną z gliny, piasku, pudru oraz węgla drzewnego. Następnie za pomocą bambusowego patyczka kreślono na ostrzu linię hartowania, po czym rozgrzewano klingę do odpowiednio wysokiej temperatury. Tak przygotowane ostrze hartowano w chłodnej wodzie, a rękojeść miecza sygnowano nazwiskiem mistrza oraz nazwiskiem samuraja, dla którego miecz był wytwarzany. Do naszych czasów zachowało się jednak wiele mieczów nie sygnowanych. Miecznicy nie podpisywali swoich dzieł z różnych powodów. Niekiedy przyczyną było niezadowolenie z wykonanego miecza lub też skromność jego twórcy. Samuraje wierzyli, że miecz zawiera w sobie cząstkę duszy miecznika, który go wykonał. Dlatego też unikano broni wykonanej przez osoby o „nieodpowiednim” charakterze.
Szczególnie interesującym elementem klingi miecza samurajskiego jest linia oddzielająca jaśniejszy obszar od pozostałej, ciemnej powierzchni. Biegnie ona od tylnej krawędzi, wzdłuż całej długości klingi, aż do części chwytowej. Część chwytowa posiada kilka otworów służących do zamocowania rękojeści. Długa rękojeść umożliwiała walkę mieczem trzymanym zarówno jedną ręką, jak i oburącz. Zazwyczaj pokrywano ją skórą rekina i dodatkowo owijano sznurem. Całość zdobił ornament ułatwiający chwyt. Bezpośrednio nad rękojeścią umieszczona była płaska, owalna płytka, tzw. tsuba. Stanowiła istotny element budowy miecza. Zamykając otwór pochwy zabezpieczała klingę przed wilgocią i powietrzem oraz uniemożliwiała zmianę położenia miecza wewnątrz pochwy. Pochwa miecza samurajskiego była wykonywana najczęściej z drewna magnolii. Często pokrywano ją lakierem lub skórą rekina oraz elementami zdobniczymi z metalu i kości słoniowej. Miecze samurajskie umożliwiały zadawanie bardzo precyzyjnych ciosów. Było to niezwykle istotne, ponieważ kodeks bushido dokładnie określał miejsca na ciele przeciwnika, które mogły zostać zaatakowane. Według starych, japońskich przekazów, odpowiednio przygotowane ostrze miecza „zanurzone w wodzie górskiego potoku mogło odciąć szypułkę kwiatu lotosu spływającego swobodnie z jego nurtem”. Mimo, że to tylko legenda, daje wyobrażenie o jakości ostrza. Nie bez powodu wielu badaczy uważa katanę za najlepszą broń białą, stworzoną przez człowieka .